สับสน

posted on 21 Mar 2010 00:19 by justsecret  in SoSaD, tried

สับสนกับความรู้สึกตัวเอง

ม่ะมั่นใจว่ายังอยากที่จะยืนอยู่ ณ จุดนี้

หรือต้องการที่จะหลุดพ้นจากจุดนี้

ม่ะสามารถหาคำตอบให้ตัวเองได้

ใจนึงอยากที่ก้าวเดินออกไป

แต่อีกใจลึกๆเหมือนกับว่ากัวอะไร

ซึ่งตัวเองก้อม่ะรู้เหมือนกันว่ากัวอะไร

รู้สึกสมเพชตัวเองที่ช่างขลาดซะเหลือเกิน

มะ่กล้าแม้กระทั่งที่จะรักตัวเอง

ทั้งที่แต่ก่องเคยที่จะบอกใครต่อใคร

ถ้าเราม่ะรักตัวเองแล้วใครจะมารักเรา

แต่ตอนนี้ตัวเองกลับทำม่ะได้

 

อยากที่จะหลุดพ้นมะ่อยากที่จะต้องให้ตัวเองต้องเจ็บหรือเสียใจอีก

 

แต่อีกใจก้อม่ะอยากอยู่โดยที่มะ่มีเขา ม่ะกล้าที่่จะก้าวขาออกมา

 

จำได้ดี วันแรกที่ตัดสินใจเลือกเขา

เพราะเขาแสดงให้เรารับรู้และรู้สึกได้ถึงความรักที่เขามีให้

หรือมันอาจจะเปงช่วงโปรโมชั่นอย่างที่หลายคนบอก

ณ วันที่เลือกเขารุ้สึกดีและมีความสุขอย่างที่สุข

ยอมแลกกับทุกสิ่ง ม่ะว่าจะงานที่กำลังเดินไปด้วยดี

กะเพื่อนๆ กะสังคม กะความสบาย และอะไรอีกหลายๆอย่าง

เพื่อที่จะได้อยู่กับเขา

 

แต่มาวันนี้ความรู้สึกเหล่านั่นมันหายไปไหนหมด

ระยะเวลา 1 ปี 9 เดือน 21 วัน ทำไมความรู้สึกต่างๆหายไปเร็วจัง

แต่กลับเปงความรู้สึกที่เหมือนกับว่าเลือกคนผิด

เลือกคนที่มาทำร้ายความรู้สึกตัวเอง มันแย่ยิ่งก่าการทำร้ายร่างกายอีก

ความรู้สึกที่เคยมีมันแปรเปลี่ยนไปไหนหมด

 

ความรู้สึกที่ดี ความรู้สึกมีความสุข

ทุกวันนี้มันหายไปไหนหมด

ทำไมเหลือแต่ความทุกข์ เหลือแต่ความเสียใจ

 

เพราะอะไร เพราะเขามะ่เหมือนเดิม

หรือเพราะฐานแท้ของเขาที่ค่อยๆ ออกมา

 

จากคนที่พูดดีๆ พูดเพราะ มีหางเสียง

กลายเปงคนพูดห้วนๆ

จากคนที่รับฟังม่ะเคยขึ้นเสียงใส่รู้จักควบคุมอารมณ์ตัวเอง

กลายเปงคนที่โมโหร้าย เกลี้ยวกลาด

จากคนที่ม่ะว่าตัวเองจะถูกหรือผิด มักจะเปงฝ่ายขอโทดเพื่อให้เรื่องทุกอย่างดีขึ้น

กลายเปงคนที่มะ่ว่าตัวเองจะผิดมากมายแค่ไหนม่ะเคยเอ่ยคำขอโทด

จากที่เคยนอนกอดกันทุกคืน

กลายเปงต่างคนต่างนอน

ฯลฯ

 

นี่หรือคนรักกัน

ความรู้สึกของคนที่รักกันมันหมดกันเร็วขนาดนี้เลยหรา

แล้วคนที่คบกันอยู่กันมาเปงสิบๆปีล่ะ

ทำไมเขาถึงอยู่กันได้ ทำไมเขาถึงอยู่กันรอด

หรือว่าที่ผ่านมามันเปงเพียงแค่อารมณ์ชั่ววูบ

 

ม่ะเคยอคติกะพ่อหม้ายเพราะเราก้อมาจากครอบครัวแตกแยก

ถึงได้เลือกเขา แล้วคิดที่จะทำให้ครอบครัวเราสมบูรณ์ที่สุด

แต่ทำไมวันนี้ถึงเปงแบบนี้ กลายเปงอคติกับพ่อหม้าย

ถ้าเราเดินออกมาจากความรักครั้งนี้ได้ ปฎิญาณกับตัวเอง

จะม่ะเอาพ่อหม้ายอีกเลย เพราะอะไร เพราะภาพความฝันถูกทำลายใช่ไหม

เพราะเราหรือเขาที่วางตัวม่ะถูกต้อง หรือเพราะอะไร

 

เจ็บอย่างที่ม่ะเคยเปงมากก่อง

ทรมาน อยากที่จะหลุดพ้น

แต่ม่ะกล้าที่จะก้าวเดินออกมา

จะต้องเจ็บอีกซักเท่าไรถึงจะพอ

จะต้องทำร้ายตัวเองอีกซักเท่าไร

ถึงจะกล้าที่จะก้าวออกมา

 

เหนื่อย

posted on 17 Nov 2009 20:29 by justsecret

เหนื่อยอย่างที่สุด

อยากจะหนี หนีไปให้ไกลๆ

ไม่ต้องมีใครหาเจอ

หมดแรงที่จะก้าวเดินต่อไป

เหนื่อยทั้งเรื่องงาน

เหนื่อยทั้งเรื่องครอบครัว

อยากที่จะพัก

อยากมีใครซักคนที่เข้าใจ

อยากมีใครซักคนที่คอยซับน้ำตาและรับฟัง

ไม่อยากที่จะเก็บเรื่องทั้งหมดไว้ที่ตัวเอง

เหนื่อยที่จะต้องเครียดอยู่คนเด่ว

ทำไมคนที่เราเลือกเปงคนคู่ชีวิต

กลับเปงคนที่เราไม่สามารถคุยด้วยได้ทุกเรื่อง

ทำไมกลับเปงคนที่ไม่เคยเข้าใจอะไรเราเลย

ทำไมถึงเปงคนที่ไม่เคยรับรู้เรื่องราวอะไรเลย

เพราะเราเลือกที่จะไม่พูดเพราะไม่อยากให้เขาเครียด

หรือเพราะเขาไม่คิดจะใส่ใจรับรู้

นี่เรารักเขามากเกินไปหรือเขารักเราน้อยลงมา

ความพอดีของความรักอยู่ที่ตรงไหน

อยู่ที่เราไม่เรียกร้องหรืออยู่ที่เขาให้ความสำคัญ

ทำไมทุกอย่างถึงดูแย่ไปหมด

ไม่ว่าจะงาน หรือความรัก

หมดแรงอยากจะลาแต่ทำไม่ได้

 

จะมีไหมใครสักคนที่เข้าใจคนอย่างเรา

หมดแรง

posted on 21 Sep 2009 20:23 by justsecret  in tried

หมดเรี่ยวแรง

หมดซึ่งกำลังจะสู้ต่อ

เหนื่อย เพลีย ท้อ

ไม่ว่าจะเรื่องงานหรือเรื่องส่วนตัว

อยากที่จะพัก

อยากจะหนีไปให้ไกลๆ

อยากที่จะมีใครสักคนที่เข้าใจ

อยากหนีไปพักผ่อนสมอง

พักฟื้นจิตใจ

นานแค่ไหนแล้วที่เราไม่ได้พัก

ไม่ว่าจะร่างกาย

หรือหัวใจตัวเอง

ทำไมเราถึงไม่มีเวลา

แม้แต่จะดูแลตัวกะหัวใจตัวเองน่ะ

ทำไมชอบที่จะทำให้มันเจ็บ

ทำไมชอบที่จะทำให้มันเหนื่อย

ทำไมชอบที่จะทำร้ายมัน

ทั้งที่ทุกอย่างก้อคือตัวเราร่างกายเรา


เหนื่อยพอหรือยัง - หนุ่ย นันทกานต์